Επιτέλους! Ο “¨Αρδας” που..ονειρευόμαστε!

Έπρεπε να περάσουν 23 ολόκληρα χρόνια για να αρχίσει να αποκτά η συνάντηση Νέων του “Άρδα” μερικά, τουλάχιστον, μουσικά “χαρακτηριστικά” από αυτά που ονειρευόμαστε!

Επιτέλους να ηχήσει στις όχθες του Άρδα, στα σύνορα με την Τουρκιά, η φωνή του Μαζωνάκη, της Τάμτα, της Φουρέιρα! Να πάρει το μήνυμα ο Ερντογάν: Ο Μαζώ θα τραγουδά κι εσύ θα προσκυνάς!

Αυτό ναι! Αυτό είναι Culture Festival, αυτό είναι “ποτάμι πολιτισμού”, αυτή είναι διασυνοριακή συνάντηση πολιτισμών και μουσικής...

Τι υποπροϊόντα μουσικής ήταν αυτά που “φάγαμε” στη μάπα τόσα χρόνια; Μας κουβαλούσαν στη σκηνή (στο stage, όπως λέμε στο χωριό) κάτι... Μπρέγκοβιτς, Θάνο Μικρούτσικο, Σαββόπουλο, Τρύπες, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Αγγελάκα, Χαρούλη, Κατσιμιχαίους, Αλκίνοο, Αλεξίου, Βιτάλη, Θανάση Παπακωνσταντίνου, Μάλαμα, Πασπαλά, Μαχαιρίτσα, Τσακνή, Υπόγεια Ρεύματα, Διάφανα Κρίνα, Κίτρινα Ποδήλατα, Socrates, Locomondo, Πορτοκάλογλου, Ζουγανέλη, Αρβανιτάκη, Θαλασσινό, Δεληβοριά κ. α.

Τι μουσική υποκουλτούρα μας πλάσαραν! Τι ήταν αυτά τα “γεννόσημα”; Τι ήταν αυτά τα “μαϊμού idol”; Ό,τι προωθούσε η κυρίαρχη μουσική αστική τάξη! Μας 'βρίσκαν “χωριανούς” οι μανατζαραίοι και μας “πουλούσαν” ό,τι ήθελαν. Τώρα που “ξυπνήσαμε” και Νατάσα Θεοδωρίδου και X-FACTOR και Τάμτα και Φουρέϊρα...Όξω από το σύστημα!

Τρέχαμε σαν... “χαϊβάνια”- πιτσιρικάδες, θα πεις,- και κουβαλιόμασταν (εμείς κι άλλοι δύο-τρεις χιλιάδες) με σκηνές και κατασκηνώναμε πέντε ημέρες πριν και πέντε ημέρες μετά το φεστιβάλ, για τα προεόρτια και τα μεθεόρτια. Ένα πράγμα σαν αντιβίωση, πριν και μετά το φαγητό...

Τι ήταν αυτό; Ορδές, μπουλούκια, ακρίδες! Από την Κρήτη, την Πελοπόννησο, την Αθήνα, τα Γιάννενα, τη Λάρισα...Δε μιλάμε για Σαλονίκη και δώθε. Πανικός! Με τρένα, λεωφορεία κι ό,τι μέσο μπορούσαν. Δεν άφηναν τίποτα στις Καστανιές. Άδειαζαν τα μπακάλικα (σούπερ μάρκετ, όπως τα λέγαν στο χωριό), έπαιρναν και τα ράφια απ' το φούρνο. Ούτε σε επιστράτευση τέτοιο “κακό”...

Επιτέλους, τέλος! Είμαστε στη...σωστή κατεύθυνση. Τα απόλυτα idol της εγχώριας μουσικής βιομηχανίας στο... “χώρο σας”. “Άσε με, άσε με να σε γνωρίσω, άσε με άσε με να σε κερδίσω...”, ένα τραγούδι με πολλαπλά μηνύματα για τον “αποκλεισμό” από τη διεκδίκηση, τη συναισθηματική απομόνωση, τη χειριστική συμπεριφορά ανθρώπων. Θα “πλημμυρίσει” μηνύματα πολιτισμού και προβληματισμού ο Άρδας...

Άντε παιδιά, να' μαστε καλά να τον θυμόμαστε...

ΥΓ1: Η “λογική” που λέει “δε με νοιάζει το όνομα αλλά ποιος θα μου το γεμίσει” είναι πολύ καλή λογική για τα μπουζουξίδικα της παραλιακής, όχι για ένα φεστιβάλ, το οποίο μάλιστα διοργανώνει κι ένας φορέας που θέλει να λέει ότι προωθεί τον πολιτισμό...

ΥΓ 2: Δηλαδή, αυτοί που αποφασίζουν για το φεστιβάλ είναι οι... “πολιτιστικοί ταγοί” του τόπου;

ΥΓ3: Τα “γούστα” καλό είναι να τα πληρώνουμε από τη τσέπη μας...

Κέρατο Vertigo-μένο

 

 

 

 

 

 


Φωτογραφία της ημέρας

Ροή ειδήσεων

Επικοινωνία

Στην ίδια κατηγορία